Styczeń był zdecydowanie spod znaku (przemiłych!) konsultacji spraw międzynarodowych. I choć każda sprawa jest inna, pewne pytania i zdziwienia powtarzają się regularnie. Dlatego dziś zerkając w moje notatki z tych spotkań pięć rzeczy, które w postępowaniach rodzinnych w Polsce potrafią zaskoczyć najbardziej
„I want it all… I want it now!” (albo przynajmniej w dającej się przewidzieć przyszłości)
Nie znam chyba prawnika, który twierdziłby, że sprawy sądowe w jego kraju załatwiane są szybko i sprawnie. Zawsze jednak robi wrażenie, gdy mówię, że mam cichą nadzieję, że prowadzona przeze mnie sprawa o zgodę na wybór szkoły dla dziecka uda się skończyć… przed jego studniówką. Postanowienia o zabezpieczeniu też nie zapadają z dnia na dzień (i raczej też nie z tygodnia na tydzień).
Zeznania składa się ustnie
Oświadczenia składane na piśmie stanowią wyjątek, co dziwi zwłaszcza klientów z UK/US. W Polsce stawiamy na osobiste występy przed sądem.
Dla cudzoziemców rozumiejących język polski bywa to dość egzotyczne doświadczenie: możliwość usłyszenia własnej historii w zupełnie innej wersji – dzięki niekiedy wątpliwej jakości tłumaczenia na sali sądowej.
Nie każda rozprawa oznacza podróż do Polski
„Dziedzictwem” pandemii stała się otwartość sądów na rozprawy online. W praktyce zdarzają się czasem wątpliwości, gdy strona przebywa w chwili rozprawy za granicą, dlatego kwestia udziału zdalnego zwykle wymaga wcześniejszego ustalenia i zaplanowania, ale przy odpowiedniej argumentacji jest w zasięgu ręki. Jest zresztą coś romantycznego w łączeniu się o 4:30 z gdyńskim sądem prosto z Manhattanu.
Pisma trzeba składać papierowo (z wyjątkami)
Kiedyś przygotowując opinię prawną dla sądu w Wielkiej Brytanii w sprawie konwencji haskiej, kilka dni przed terminem uświadomiłam sobie, że korzystając z poczty czy kuriera nie zdążę jej doręczyć do prawnika, na którego zlecenie pracowałam (instructing solicitor), co wywołało lekką panikę.
Równe zdziwienie mojej brytyjskiej koleżanki wywołało moje pytanie o dokładne instrukcje do wysyłki dokumentu, bo przecież mam jej adres email i powinnam przesłać jej skan pisma. W Polsce procedura (z pewnym wyjątkami – ale o tym kiedyś) jest bardzo „papierowa”.
Jedna sytuacja rodzinna = kilka różnych postępowań
Szkoła, kontakty z dzieckiem, alimenty czy środki ochronne w przypadku przemocy rozpoznawane są w odrębnych postępowaniach, często równolegle i przed różnymi sędziami.
Dla osób przyzwyczajonych do bardziej „całościowego” podejścia bywa to jedno z większych zaskoczeń. Co jeśli każda z tych osób (sędziów) oceni te same okoliczności czy opisywane sytuacje inaczej?
Dlaczego to ważne?
W sprawach rodzin wielokulturowych czas, logistyka, koszty oraz planowanie życia po zakończeniu sprawy mają kluczowe znaczenie. Dobra strategia zaczyna się od zrozumienia lokalnych realiów — zanim pojawi się spór lub konieczność działania przed sądem.